Σήμερα, η πορεία μας προς τον Θεό.

Ξημέρωσε ο Θεός και Σήμερα,

μεγάλη υπόθεση η νέα ημέρα.

Σοφότεροι είμαστε από εχθές,

είναι καιρός για την Νέα Πορεία.

Γνωρίζουμε καλά τα λάθη μας,

και ποια ζημία έχουμε από τα πάθη.

Είναι ο καιρός να κάνουμε ένα διάλειμμα,

να συμμαζέψουμε τον νου μας.

Θα ταξιδέψουμε μίαν ημέρα,

ναι, θ' αναχωρήσουμε,

συνάντηση έχουμε με τον Θεό,

με τον Ουράνιο Πατέρα.

Κριτής μας ο Ιησούς Χριστός,

ποιοι από εμάς αξίζουμε την Χάρη,

να ζούμε εκεί που λέγεται παράδεισος,

εκεί που ζει αιώνια το ΦΩΣ,

στο Ουράνιο Άγιο Βήμα.

Αλλάζουμε Σήμερα Πορεία;

Θα έχουμε άλλη Ευκαιρία;

Μνήσθητι μου Κύριε

εις την Ουράνιο Βασιλεία. Αμήν.

Κύριε, παρηγοριά μου...

Κάποιος νέος παραστράτησε, μα τόσο μετανόησε, όταν η Θεία Χάρη τον επισκέφτηκε από ένα κήρυγμα που άκουσε, που άφησε τον κόσμο κι έγινε μοναχός.
Έφτιαξε μια καλύβα στην έρημο κι έκλαιγε κάθε μέρα με πολύ πόνο τις αμαρτίες του. Με τίποτα δεν μπορούσε να παρηγορηθεί. Μια νύχτα παρουσιάστηκε στον ύπνο του ο Ιησούς, περιτριγυρισμένος από φως ουράνιο. Πήγε κοντά του με καλοσύνη:
- Τι έχεις, άνθρωπε και κλαις, με τόσο πόνο; τον ρώτησε με τη γλυκιά φωνή του.
- Κλαίω, Κύριε, γιατί έπεσα, είπε με απελπισία ο αμαρτωλός.
- Ω, τότε σήκω.
- Δεν μπορώ μόνος, Κύριε.
Άπλωσε τότε το Θεϊκό Του χέρι ο Κύριος της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος όμως δε σταμάτησε να κλαίει.
- Τώρα γιατί κλαις;
- Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σε λύπησα. Ξόδεψα τον πλούτο των χαρισμάτων Σου σε ασωτίες.
Έβαλε τότε με στοργή το χέρι Του ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης στο κεφάλι του πονεμένου αμαρτωλού και του είπε με ιλαρότητα:
- Αφού για μένα πονάς τόσο πολύ, εγώ έπαυσα πια να λυπάμαι για τα περασμένα.