Καλή Τρίτη, σημαίνει Όλα Καλά.

Θέμα Ψυχής...

Θέμα Γούστου

Θέμα Άποψης

Ας μη κοιτούμε τι θα πει

ο κόσμος ένα γύρο,

το κέφι μας να είναι η ζωή

και ότι ο Θεός μας στείλει,

ότι είναι όλα για καλό

και επιλογή Κυρίου.

Ι.Μ. Δεκέμβριος 2017

© MichaelidesPost.Com®

Εάν είναι τα πάντα μάταια και ματαιότης, δια ποίον λόγον έχουν γίνει;

Αλλά θα ερωτήση κάποιος, "Εάν είναι τα πάντα μάταια και ματαιότης, δια ποίον λόγον έχουν γίνει; εάν είναι έργα του Θεού, πώς είναι μάταια; και γίνεται δι' αυτά πολύς λόγος."
Άλλ' άκουε, αγαπητέ. Δεν είπε το έργα του Θεού μάταια' είθε να μη συμβή να μας περάση από τον νουν κάτι τέτοιο.
Δεν είναι ο ουρανός μάταιος, ούτε η γη ματαία, μη γένοιτο. Δεν είναι μάταιος ο ήλιος, ούτε η σελήνη και τα άστρα, ούτε το ιδικόν μας σώμα, διότι όλα αυτά είναι πάρα πολύ καλά. Τι σημαίνει όμως μάταιον;

Ας ακούσωμεν τον ίδιον τον Εκκλησιαστήν πού λέγει: «Εφύτευσα δια τον εαυτόν μου αμπέλια, εξεπαίδευσα δια τον εαυτόν μου αοιδούς, άνδρας και γυναίκας, κατεσκεύασα δια τον εαυτόν μου δεξαμενάς υδάτων, είχα δια τον εαυτόν μου πρόβατα και άλλα ζώα, συνέλεξα χρυσόν και άργυρον και είδα ότι όλα είναι ματαιότης» και πάλιν, «Ματαιότης ματαιοτήτων, το πάντα είναι ματαιότης·.

Άκουε και τον Προφήτην πού λέγει: «θησαυρίσει και δεν γνωρίζει δια ποίον θα τα συγκεντρώση αυτά». Σύμφωνα προς αυτά ματαιότης ματαιοτήτων είναι αι πολυτελείς οικοδομαί, ο πολύς και άφθονος χρυσός, το πλήθος των αιχμαλώτων, πού βαδίζουν κατά πομπώδη τρόπον εις την αγοράν, η αλαζονεία και η ματαιοδοξία, αι φιλοδοξίαι και η υπερηφάνεια. Αυτά λοιπόν είναι όλα μάταια, διότι δεν έχουν γίνει οπό τον Θεόν, άλλ' έχουν δημιουργηθή από μας.

Διατί όμως τέλος πάντων είναι μάταια; Διότι δεν έχουν κανένα χρήσιμον αποτέλεσμα.  Τα χρήματα είναι μάταια, όταν εξοδεύωνται εις τας απολαύσεις, δεν γίνονται όμως μάταια, όταν διανέμωνται εις τους πτωχούς. Εάν όμως τα εξοδεύσης εις τας απολαύσεις, ας ιδούμεν ποίον θα είναι κάποτε το αποτέλεσμα αυτών' η πάχυνσις του σώματος,η κεφαλαλγία, η μαλθακότης του σώματος, η έξαψις και η παράλυσις. Διότι όπως ματαιοπονεί κανείς όταν χύνει νερό μέσα εις διάτρητον πυθάρι, έτσι και εκείνος πού κάνει τρυφηλόν βίον αντλεί εις διάτρητον πυθάρι.


Με άλλα λόγια δε, μάταιον λέγεται αυτό πού νομίζεται μεν ότι έχει τιμή, άλλ' όμως δεν έχει, εκείνο πού ονομάζουν και κενόν, και κενάς ελπίδας, και το χωρίς σκοπόν. Και απλώς δε μάταιον λέγεται αυτό πού δεν είναι χρήσιμον εις τίποτε.

Ας εξετάσωμεν λοιπόν, μήπως δεν είναι τέτοια τα ανθρώπινα. «Ας φάγωμεν και ας πίωμεν, διότι αύριον πεθαίνομεν». Ποιον λοιπόν είναι το αποτέλεσμα; είπε μου. Η φθορά. Ας ενδυθούμεν και ας περιβληθούμεν ενδύματα, και ποίον το αποτέλεσμα; Κανέν.  Αυτά εφιλοσόφησαν μερικοί Έλληνες, αλλά μάταια. Υπέδειξαν τον σκληρόν τρόπον ζωής, χωρίς όμως ν' αποβλέπουν προς ένα χρήσιμον σκοπόν, άλλ' απλώς προς την ματαιοδοξίαν και την τιμήν από τους πολλούς ανθρώπους. Και τι είναι η τιμή εκ μέρους των πολλών; Τίποτε. Διότι, αν αφανίζονται αυτοί πού παρέχουν την τιμήν, πολύ περισοότερον αφανίζεται η τιμή. Εκείνος πού παρέχει τιμήν εις άλλον οφείλει προηγουμένως να παρέχη τιμήν εις τον εαυτόν του αν όμως δεν παρέχη εις τον εαυτόν του, πώς θα παρέχη εις άλλον;

Τώρα βέβαια επιδιώκομεν και τας τιμάς από τους ευτελείς και ευκαταφρόνητους ανθρώπους, οι οποίοι είναι περιφρονημένοι και επονείδιστοι. Ποίαν αξίαν έχει λοιπόν η τιμή αυτή;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Λόγος Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη

Σου έχω γράψει περί της συνειδήσεως, ότι πρέπει να προσέχωμεν, να μη πράττωμεν κάτι, που θα γίνη αιτία, να μας ελέγξη και να μας καταδικάση. Έχε κατά νουν, ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα και ουδέν κρυπτόν από των οφθαλμών Του.
Και πως θα είπω ψέμματα ενώπιον του Θεού; Ουκ οίδας ότι το ψέμμα είναι εκ του διαβόλου και μη προσέχοντας γίνεται συνήθεια, κατόπιν έξις και πάθος, και ότι ψεύσται «Βασιλείαν Θεού ου κληρονομούσι»;
Φοβού τον Θεόν, δεν αναπαύεται ο Θεός δια μέσου υλικών προσφορών, όταν εγκαταλείπωμεν την έσωθεν επιμέλειαν της καρδίας, αλλά είναι ανάγκη και τούτο ποιήσαι κακείνο μη αφιέναι.
Επιμελού το συνειδός, διότι ουκ οίδομεν την ώραν του θανάτου. Και εάν δεν αποδώσωμεν εις τον χρεωφειλέτην, όσα του οφείλομεν, θα μας κατηγορήση σφοδρώς, χωρίς ανοχήν, και τότε, όπερ και αλλοίμονον, φραγήσεται το στόμα ημών, μη έχον τι απολογήσασθαι.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Πνευματικός πατέρας...

Κάθε άνθρωπος έχει τον κατά σάρκα πατέρα του. εκείνον στον οποίο οφείλει την έλευσή του στη ζωή. Ο χριστιανός όμως εκτός από το φυσικό πατέρα του έχει και πνευματικό πατέρα.

Αυτόν που τον αναγέννησε πνευματικά, που τον εισήγαγε στην εν Χριστώ ζωή και που τον κατευθύνει στο δρόμο της σωτηρίας. Η φυσική γέννηση μας φέρνει στη ζωή. Μας εντάσσει στην ανθρώπινη κοινότητα. Και η εν Χριστώ αναγέννησή μας - μια αλλιώτικη γέννα - μας εισάγει στην κοινωνία της Εκκλησίας και μας χαρίζει τη δυνατότητα να ζήσουμε τη ζωή του Χριστού.

 

Ο Άνθρωπος, δεν είναι λίγα ή πολλά...

Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να είναι ευτυχισμένος. Ούτε και για να είναι δυστυχισμένος. Επίσης. Τα λίγα δίνουν την ευτυχία. Τα μικρά. Αυτά που φαίνονται ασήμαντα. Αυτά που καμιά φορά δεν τους δίνουμε σημασία και τα προσπερνάμε και μας λείπουν όταν δεν τα βρίσκουμε στον δρόμο μας όπως προσπερνάμε. Αυτά που όταν τα έχουμε τα θεωρούμε δεδομένα και δεν τα εκτιμάμε, ούτε τα αγγίζουμε.
Και όταν μας τα στερούν μας λείπουν και ψάχνουμε με το χέρι μας να τα πιάσουμε όπως κάνουμε όταν ψάχνουμε στο σκοτάδι να βρούμε τον διακόπτη. Αυτά που αγαπήσαμε επειδή τα συνηθίσαμε ή τα συνηθίσαμε επειδή τα αγαπήσαμε. Αυτά τα "μικρά", τα "λίγα" που όταν τα χάνουμε φαίνονται "μεγάλα" και "πολλά". Γιατί ίσως να είναι.

Μια "καλημέρα". Ένα μήνυμα "τι κάνεις;".
Ένα τηλέφωνο "να έρθω να σε δω;".
Μια αγκαλιά χωρίς λόγο. Μια αγκαλιά με λόγο. Ένα "πες μου τι έχεις, δεν σε βλέπω καλά". Ένα "μου έλειψες". Ένα "πάμε μια βόλτα". Ένα χέρι να κρατάει το χέρι μας για πέντε λεπτά, για μισή ώρα. Ένα χέρι να αγγίζει στιγμιαία το χέρι μας για δευτερόλεπτα σαν υπενθύμιση ότι υπάρχει ένα άλλο χέρι. Ένα βλέμμα φευγαλέο στο σπίτι, στην δουλειά, στα φανάρια, που όσο κι αν κρατάει λίγο σημαίνει "σε βλέπω", "υπάρχεις" στα μάτια μου. Ένα φιλί για καλημέρα κι ένα φιλί για καληνύχτα. Ένα "μην ανησυχείς". Αυτά τα "λίγα", τα "μικρά", τα ανθρώπινα. Αυτά που όταν τα έχουμε είμαστε ευτυχισμένοι. Για "λίγο", για "μικρές" στιγμές, για ανθρώπινες στιγμές.
Αυτό δεν είναι η ευτυχία άλλωστε; Κάτι "λίγο", κάτι "μικρό", κάτι "ανθρώπινο"; Αυτά τα "λίγα", τα "μικρά", τα ανθρώπινα που όταν λείπουν μπορούν να φέρουν δυστυχία.
Αυτό δεν είναι η δυστυχία άλλωστε; Η έλλειψη. Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά για να είναι ευτυχισμένος. Ούτε και για να είναι δυστυχισμένος. Επίσης. Ίσως γιατί μέσα στο "πολύ" του ο άνθρωπος με τα "λίγα" νιώθει πραγματικά. Πολύ, παραπάνω, άνθρωπος.

Κύριε, παρηγοριά μου...

Κάποιος νέος παραστράτησε, μα τόσο μετανόησε, όταν η Θεία Χάρη τον επισκέφτηκε από ένα κήρυγμα που άκουσε, που άφησε τον κόσμο κι έγινε μοναχός.
Έφτιαξε μια καλύβα στην έρημο κι έκλαιγε κάθε μέρα με πολύ πόνο τις αμαρτίες του. Με τίποτα δεν μπορούσε να παρηγορηθεί. Μια νύχτα παρουσιάστηκε στον ύπνο του ο Ιησούς, περιτριγυρισμένος από φως ουράνιο. Πήγε κοντά του με καλοσύνη:
- Τι έχεις, άνθρωπε και κλαις, με τόσο πόνο; τον ρώτησε με τη γλυκιά φωνή του.
- Κλαίω, Κύριε, γιατί έπεσα, είπε με απελπισία ο αμαρτωλός.
- Ω, τότε σήκω.
- Δεν μπορώ μόνος, Κύριε.
Άπλωσε τότε το Θεϊκό Του χέρι ο Κύριος της αγάπης και τον βοήθησε να σηκωθεί. Εκείνος όμως δε σταμάτησε να κλαίει.
- Τώρα γιατί κλαις;
- Πονώ, Χριστέ μου, γιατί σε λύπησα. Ξόδεψα τον πλούτο των χαρισμάτων Σου σε ασωτίες.
Έβαλε τότε με στοργή το χέρι Του ο Φιλάνθρωπος Δεσπότης στο κεφάλι του πονεμένου αμαρτωλού και του είπε με ιλαρότητα:
- Αφού για μένα πονάς τόσο πολύ, εγώ έπαυσα πια να λυπάμαι για τα περασμένα.

Κύριε, κάνε μας...

ΚΥΡΙΕ ΚΑΝΕ ΜΑΣ, ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΟΥΜΕ,

ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΟΥΚΛΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΛΙΔΙΑ.
ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΕΣΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ.
ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΕΣΕΝΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ. ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΑΧΑ ΟΤΑΝ ΒΡΟΥΜΕ ΕΣΕΝΑ ΟΤΑΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΕΣΕΝΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΨΑ ΚΑΙ ΠΟΘΟ ΖΗΤΑΜΕ.